Percy Bysshe Shelley's 1818 sonnet Ozymandias is een tijdloze meditatie over de vergankelijkheid van macht. Een reiziger beschrijft een gescheurde standbeeld in een grenzenloze woestijn:
Twee geweldige en rompeloze beenen van steen
Staan in de woestijn. Ernaast, op het zand,
Half gezunken, ligt een gescheurd gezicht, wiens frons,
En gerimpelde lip, en verachting van koude gebod,
Vertellen dat de beeldhouwer die passies goed las
Die nog overleven, gestempeld op deze levendeloze dingen,
De hand die ze bespotte, en het hart dat voedde:
En op de voetstuk, deze woorden:
"Mijn naam is Ozymandias, Koning der Koningen;
Kijk op mijn Werken, gij Machtigen, en verzweifelt!"
Niets blijft over. Rond de vertering
Van dat kolossale wrak, grenzenloos en kaal
Strekken de eenzame en vlakke zanden ver weg.
In veertien regels demonteert Shelley de illusie van permanentie die macht construert.