Frederick I Barbarossa, de roodbaardige Heilige Roomse Keizer die de 12e-eeuwse Europa domineerde, was het product van een berekende dynastieke unie tussen twee van Duitschlands meest machtige huizen.
Uit de Hohenstaufen-dynastie – het keizerlijke huis dat een lijn van keizers voortbracht. Frederick II hield het strategische Hertogdom Swabia, wat het huis aan de kruispunt van Duitse en Italiaanse politiek positioneerde. Hij stierf in 1147, toen de jonge Frederick ongeveer 25 was, en naliet zijn zoon de hertogstitel en de keizerlijke ambities van de familie.
Uit de Welf-dynastie – de grote rivalen van de Hohenstaufens. De Welfs controleerden Beieren en Saksen, en hun eeuwenlange vete met de Hohenstaufens (de 'Guelfen vs. Ghibellijnen'-conflict) vormde de middeleeuwse Europese politiek. Judiths huwelijk met Frederick II was een vredebrokerende unie – een poging de strijdende bloedlijnen te smelten.
Dit huwelijk gaf hun zoon Frederick I een ongekende claim: erfgenaar van beide dynastieën. Hij verlichamigde de verzoening van Duitschlands twee grootste huizen. Toen hij in 1152 verkozen werd tot Koning der Romeinen, maakte zijn dubbele afstamming hem tot de compromis-kandidaat die geen van beide fracties kon tegenhouden.
Barbarossa's regering (1155–1190) zag het rijk zijn middeleeuwse hoogtepunt bereiken – grotendeels omdat zijn bloedlijn zijn heerschappij legitimizeerde over factieloze grenzen heen. Het huwelijk van Frederick II en Judith produceerde niet zomaar een keizer; het produceerde de enige keizer die een verdeeld Duitsland kon verenigen.
De geschiedenis onthoudt de zoon met zijn rode baard en Italiaanse veldtochten. Maar het was de Swabische zwaard van de vader en het Beiersche schild van de moeder die het wapen smeed dat hij droeg.