Aloysia Weber (1760–1839) bezit een unieke niche in de muziekgeschiedenis: de vrouw die jonge Mozarts hart veroverde, enkele van zijn meest verblindende vocale schrijving inspireerde, en de schoonzus werd in wie hij uiteindelijk huwde. Haar leven traceert de traject van een gifte kunstenaar die navigeert door de starre hiërarchieën van 18e-eeuwse muzikaal leven.
Geboren in Zell im Wiesental, werd Aloysia getraind door haar vader, Fridolin Weber, een souffleur en muziekcopyist. Op 17-jarige leeftijd debuteerde ze aan de Münchense Hofopera, waar ze roem verwierf voor haar gewendigheid, bereik en dramatische instinct. Mozart, toen 21, ontmoette de familie Weber in Mannheim (1777) en viel hard voor Aloysia – componerend de concertaria's Alcandro, lo confesso (K. 294) en Popoli di Tessaglia (K. 316) speciaal om haar stratosferische hoge noten en coloratuurvuurwerk te tonen.
Mozart maakte een aanbod; Aloysia accepteerde. Maar Leopold Mozart, bezorgd over de Weber-familie's instabiliteit en zijn zoons carrière, ingreep. De verloving ontbond in 1781. Aloysia trouwde met Joseph Lange, een hofsch acteur en schilder, in 1783. Mozart, herstellend, trouwde met haar jongere zus Constanze in 1782 – een huwelijk dat zes kinderen voortbracht (twee overleefden) en duurde tot zijn dood.
Aloysia zong premieres van Mozart, Gluck en Salieri over Wien, Praag en Leipzig. Ze trad 1790 af van het toneel, overgaand op piano- en zangles geven in Wenen. Haar leerlingen omvatten de pianist-componiste Sophie Haibel (haar nicht). Ze overleefde Mozart met 48 jaar, bewakend zijn erfenis en haar eigen plek daarin.
Aloysia te reduceren tot "Mozarts bijna-verloofde" wist een formidabele kunstenaar uit. Ze onderhandelde de overgang van hofdiener naar gerespecteerd professional, vormde de vocale idealen van haar tijd, en ankerde een muzikale dynastie – haar zussen Constanze en Josepha zongen ook professioneel. Mozarts aria's voor haar blijven benchmarks van sopraanvirtuositeit. Aloysia Weber verdiende haar eigen applaus.