Parodie is een vorm van expressie die een ander werk commenteert, banaliseert of bespottet door middel van komische na-booting. Als vorm van expressie is parodie zo oud als het Griekse drama, toen Aristophanes de vorm gebruikte om de stukken van Aeschylus en Sophocles te bespoten. Parodie is niet beperkt tot literatuur en theater; parodieën bestaan ook in muziek, film en zelfs commerciële reclame. Ongeacht het medium, delen parodieën bepaalde kenmerken.
Een essentieel kenmerk van parodie is de na-booting van het onderwerp of werk waarnaar verwezen wordt. Voor een effectieve parodie moet het het oorspronkelijke werk voldoende oproepen zodat het publiek het herkent, maar op een manier die de auteur of uitvoerder in staat stelt de stijl, toon of andere kenmerken van het origineel te overdreven, waardoor het onzinachtig oogt. Miguel Cervantes' roman 'Don Quichot' is een klassiek voorbeeld van parodie, met zijn satirische na-booting van de stijl en toon van epische verhalen, zoals Homerus' 'De Odyssee'.
Sommige parodieën maken grap met bredere literaire of artistieke genres terwijl ze nog steeds naar specifieke werken verwijzen. De filmgeschiedenis kent veel voorbeelden van komische films die hele genres paroderen. Filmmaker Mel Brooks parodeerde bijvoorbeeld Amerikaanse westerns in 'Blazing Saddles' en Hitchcock-thrillers in 'High Anxiety'. Beide films bevatten verwijzingen naar specifieke westerns en thrillers terwijl ze tegelijkertijd de bredere genres satireren.
Veel schrijvers, filmmakers en kunstenaars gebruiken parodie als vorm van satire om te commenteren op bredere politieke en maatschappelijke trends. Comedy Central's 'The Colbert Report' is een voorbeeld, met Stephen Colbert die de persona aannemt van een bombastische commentateur om conservatieve opinionmakers zoals Rush Limbaugh, Sean Hannity en Bill O'Reilly te paroderen. In een vroeger voorbeeld verspotteerde de Amerikaanse columnist en humorist H.L. Mencken de Amerikaanse spreekstijl door de woorden van de Onafhankelijkheidsverklaring in een Amerikaans dialect te gieten, met regels als: 'Als dingen zo in de war raken dat het volk... los moet komen van een ander land.'
John Gross, auteur van 'The Oxford Book of Parodies', schreef dat parodie bestaat tussen pastiche, dat een andere kunstenaarsstijl overneemt zonder satirisch motief, en burlesque, die hoge literatuur 'tot lage doelen' gebruikt. Parodie in klassieke muziek houdt zich dichter bij pastiche, met diverse componisten, waaronder J.S. Bach, die fragmenten uit eerdere werken citeren.