Veel liefhebbers van literatuur genieten van de kans om in personages' hoofd te klimmen en te leren over deze individuen die teksten vullen. Bij het weven van verhalen onthullen auteurs hun personages op diverse manieren. Door het gebruik van deze karaktermethode kunnen auteurs lezers laten voelen alsof de personages over wie ze lezen eigenlang verloren vrienden of bekenden zijn.
Wanneer een auteur een personage beschrijft, onthult hij veel over dit individu. Auteursbeschrijvingen geven lezers de kans om mentale afbeeldingen te vormen van de personages in de tekst. De manier waarop auteurs deze beschrijvingen afstemmen, kan een grote rol spelen in hoe lezers het personage bekijken. Als een auteur een personage op een complimenterende manier beschrijft, zullen lezers waarschijnlijk een direct positieve indruk van het personage krijgen. Omgekeerd, als de beschrijving negatief is, zullen lezers het personage waarschijnlijk direct afkeuren.
De manieren waarop een personage interactie heeft met andere personages vertellen lezers veel over wie het personage is en hoe hij door anderen wordt waargenomen. Als de interacties van een personage met anderen grotendeels vredig zijn, zullen lezers het personage waarschijnlijk als een aangename individu zien. Aan de andere kant, als zijn interacties gekenmerkt worden door strijd, zullen lezers hem zien als een personage waar moeilijk mee uit de voeten is.
Zowel de dingen die een personage zegt als de manieren waarop ze het zeggen, vertellen lezers iets over het personage. Vooral wanneer een verhaal in de derde persoon geschreven is en lezers dus niet in het hoofd van het personage zijn, kan wat een personage tot anderen zegt de enige manier zijn voor lezers om inzicht te krijgen in de gedachten van een personage. De typen woorden die het personage kiest alsook eventuele dialect vertellen de lezer over het intellect en de achtergrond van het personage.
In sommige verhalen worden lezers niet gelaten gokken wat personages denken, maar krijgen ze duidelijk inzicht in de gedachten van het personage door in het hoofd van het personage te kijken. Wanneer een auteur in de eerste persoon schrijft, staat hij toe dat lezers in het hoofd van het personage treden, wat veel onthult over de manier waarop het personage denkt en voelt.
De fysieke acties van een personage geven lezers inzicht in de wensen en behoeften van een personage alsook zijn waarden en moraal. Als een personage een behoorlijk en beleefd pad volgt, zal de lezer het personage zien als moreel correct. Als het personage in plaats daarvan niet terugschrikt voor onpasselijke acties, zal de lezer hem zien als een amoraal personage en waarschijnlijk een antagonist.