In schrijven en public speaking zijn er veel belangrijke elementen die schrijvers en sprekers gebruiken om een beeld in de gedachten van hun publiek te creëren of om te informeren of overtuigen van een bepaalde standpunt of koers. Twee van de belangrijkste elementen in zowel mondelinge als geschreven communicatie zijn toon en dictie.
Toon verwijst naar de stijl of manier van een geschreven stuk of een toespraak. Toon helpt bepalen het gevoel van een werk voor het publiek. De toon kan overtuigend of informatief zijn, bijvoorbeeld. Toon wordt zwaar beïnvloed door andere elementen zoals dictie en syntaxis. De gebruikte woorden en de manier waarop ze geordend zijn, helpen een auteur of spreker zijn toon aan het publiek over te dragen.
De houding van een geschreven stuk of toespraak is nauw verwant aan de toon van het stuk. De houding kan worden gezien als een breder concept dan toon, maar een dat samengesteld is uit de verschillende tonen binnen een stuk. Een houding van kritiek op een bepaald onderwerp kan bijvoorbeeld samengesteld zijn uit een mengeling van negatieve, overtuigende en objectieve tonen die allemaal helpen de algehele houding over te brengen.
In schrijven en spreken verwijst dictie naar de keuze van woorden die de schrijver of spreker gebruikt. De woordenschat die gebruikt wordt in geschreven en mondelinge communicatie is van groot belang; woorden die objectief hetzelfde betekenen, kunnen significant verschillende subjectieve connotaties hebben voor een publiek.
Syntaxis is een concept nauw verbonden met dictie. Waar dictie de keuze van woorden is, is syntaxis de manier waarop die woorden gestructureerd zijn binnen een geschreven stuk of toespraak. Korte, gehakte zinnen kunnen bijdragen aan een gevoel van anticipatie en spanning, terwijl lange, vloeiende zinnen de lezer of luisteraar ontspannen en kalm kunnen laten voelen.