Alice Walker's "The Color Purple" werd uitgebracht in 1982; het volgt Celie door de vroege 1900er jaren en verkent de ervaring van zwart leven in diepe zuiden van de Verenigde Staten. Uitgebracht tot kritische roem, won het de Pulitzerprijs van 1983. Het is aangepast in zowel een film als een toneelmusical. Het heeft transcendentalistische thema's van emotie, spiritualiteit en relaties die de menselijke ervaring overschrijden zoals beperkt tot één specifieke set verwachtingen.
Transcendentalisme focust op het losbreken van vooraf bestaande narrative paden, meest voorkomend die van godsdienst of samenleving. Het vermogen om het eigen verhaal te vertellen wordt een transcendentalistisch thema van "The Color Purple" door het verhaal kracht te geven. Aan het begin van de roman is Celie onmachtig om zich uit te drukken of haar onafhankelijkheid te verklaren. Ze wordt verteld door haar mishandler dat ze "beter nooit niemand vertelt dan God." Door Sofia en Shug vindt Celie echter vriendinnen die naar haar luisteren. Celie's groei als personage hangt direct af van de kracht die ze in haar stem vindt en haar vermogen om haar eigen verhaal te vertellen.
Celie's kijk op godsdienst in "The Color Purple" verschuift van God zien als een witte, mannelijke figuur naar God op haar eigen voorwaarden vestigen. Wanneer Celie God niet meer ziet als simplistisch of distant, ondergaat ze een transcendentalistische shift van godsdienstige autoriteit aanvaarden op gezichtswaarde naar het evalueren en vestigen van haar eigen meningen, zelfs zo ver gaand om God's wijsheid te bevragen.
Zowel Celie als Meneer ______, haar eertijds man, groeien en veranderen doorheen "The Color Purple," overschrijdend hun verwachtingen voor zichzelf. Celie's veranderingen zijn het meest dramatisch. Terwijl ze in het begin van de roman passief fysiek misbruik van haar vader accepteert, is ze aan het einde van de roman in staat om voor zichzelf op te komen. Op dezelfde manier, terwijl Celie's man geïntroduceerd wordt als een misbruikende en harde man, heeft hij aan het einde van de roman een poging gedaan om een beter mens te worden. Op deze manier overschrijden zowel Celie als haar man hun eerdere paden.