Fictie en non-fictie zijn twee concepten die samen elke vorm van schrijven vertegenwoordigen. Een definitie van fictie is dat het door de lezer bekend is als een werk van de verbeelding, terwijl non-fictie altijd puur op feiten gebaseerd is, zelfs als het een vorm van vooroordeel bevat. Zowel fictie als non-fictie bevatten diverse typen, waarvan veel subgenres hebben opgeleverd.
Een populair narratiefvorm, een roman bevat een verhaal dat in wezen voortkomt uit de verbeelding van de auteur. De roman heeft een myriade subtypes voortgebracht, waaronder romantiek, thrillers en horrorverhalen. Historisch gezien presenteert de roman doorgaans een realistischer beeld van het leven dan mythes, maar fantastische elementen zijn gangbaar in sommige roman-genres, zoals sciencefiction. Mythes zijn kortere verhalen die natuurlijke verschijnselen – zoals de dood of het weer – op een niet-wetenschappelijke manier proberen te verklaren. Deze verhalen dateren uit de beperkte kennis die oude volkeren had van de wereld en kennen buitengewone daden en goden, wat mythes classify als fictie.
Gemaakt om op een of andere manier uitgevoerd te worden, is uitvoeringsfictie, net als een roman, een werk met personages en situaties die niet noodzakelijk feitelijk zijn. Dit type fictie biedt dialoogregels en visuele aanwijzingen voor de opvoering zodat individuen het verhaal kunnen vertellen. Dit type fictie wordt vertegenwoordigd door films, televisieprogramma's en theater- en radiostukken, die een visuele setting en fysieke uitvoering combineren met het script om een verhaal te vertellen.
Fictie hoeft niet opgeschreven te zijn; sommige verhalen worden in mondelinge vorm gepresenteerd. Hierbij horen gesproken ballades, volksverhalen, liedjes en zelfs sprookjes die ouders aan hun kinderen vertellen. Veel stukken mondelinge fictie zijn eeuwen geleden gemaakt en sindsdien door generaties heen doorgegeven door herhaald vertellen. Fictie in een mondelinge traditie is vaak vloeibaar en veranderlijk, met details die afhangen van de verteller. Mondelinge verhalen tellen dus als fictie, zelfs als ze om echte gebeurtenissen draaien.
Mediateksten omvatten radio-uitzendingen, televisienieuwsberichten en krantenartikelen, die alle geschreven zijn om de specifieke doelgroep te bereiken die de auteurs beogen. Mediateksten zijn een vorm van non-fictie omdat ze bedoeld zijn feiten over te brengen. Mediateksten kunnen proberen de lezer op een of andere manier te overtuigen, en weinig zijn gemaakt zonder een of andere vorm van bias. Mediateksten claimen feitecorrect te zijn, maar lezers moeten bewust zijn dat onnauwkeurigheid en zelfs bewuste uitsluitingen het eindproduct kunnen vervormen.
Advertenties zijn een ander type non-fictie dat is gevormd om een bepaalde doelgroep te bereiken en te beïnvloeden en vaak bedoeld zijn om mensen te overtuigen een product te kopen of een specifieke dienst te gebruiken. Adverteerder zijn zelden zonder bias, maar omdat misleiden van consumenten als slechte praktijk wordt gezien, moeten advertenties feiten aanhalen, wat ze klassificeert als een type non-fictie.
Referentieboeken hebben als doel bekende feiten over een bepaald onderwerp te detailleren, of het nu gaat om flora en fauna, wetenschappelijke processen of opvallende individuen, wat referentiewerken een type non-fictie maakt. Terwijl sommige referentieteksten zich beperken tot het uittrekken van de belangrijke informatie, kunnen auteurs van anderen een strakke stijl loslaten ten gunste van een meer emotioneel betrokken leeservaring.