Het Romeinse Rijk bereikte Brittannië in 55 v.Chr., en zijn invloed groeide gedurende zijn heerschappij. De Romeinen bouwden Londen, handelswegen en viaducten. De Romeinse tijd in Engeland duurde tot het begin van de vijfde eeuw n.Chr. De invloed op de Engelse literatuur was significaat.
De Romeinen overnamen en hernoemden Griekse goden voor eigen gebruik. Ze integreerden oude Griekse mythes in hun literatuur en cultuur. De uitbreiding van de Romeinse beschaving bracht oude mythologie naar andere culturen. Europese en Engelse literatuur steunen zwaar op klassieke mythologie. Engelse schrijvers gebruikten verwijzingen naar klassieke Romeinse mythologie om hun publiek te verteren, dat bekend was met klassieke verhalen. Shakespeare citeerde, roepe op, parodieerde en mengde klassieke mythes door zijn werk heen, net als veel Engelse schrijvers.
Een significante invloed die de Romeinen hadden op de Engelse literatuur kwam via het christendom. Roms verovering van Engeland lag lang voor het christendom de officiële godsdienst van Rome werd in de derde eeuw. Toch bloeide het christendom door de Romeinse handelsroutes, en Brittannië was grotendeels christelijk gedurende de meeste van de Romeinse bezetting. Volgens de "Norton Anthology of English Literature" schreef de onbekende auteur van het epische Engelse gedicht "Beowulf" vanuit een christelijk perspectief, terugkijkend op heidense voorouders met een menging van bewondering en mededogen.
De herstelde of neoclassicistische stroming in de Engelse literatuur liep van 1660 tot het einde van de 18e eeuw. De literatuur in Engeland bloeide in 1660 toen de theaters in Londen heropenden na gesloten te zijn geweest. Een aspect was de terugkeer tot het epische gedicht, een vorm die tijdens de Romeinse invasie naar Brittannië was gebracht. John Miltons "Paradise Lost" steunde op zowel christelijke als klassieke referenties om dit verhaal van goed en kwaad te vertellen. John Locke en andere schrijvers schreven uitgebreid in deze periode over de relatie tussen de overheid en het volk, een klassiek Romeins onderwerp.
Het Romeinse Rijk is door de eeuwen heen een onderwerp geweest in de Engelse literatuur. Veel Engelse schrijvers hebben het leven en werk van Augustinus van Canterbury nagedaan, die door de paus werd gezonden om de Britten tot het christendom te bekeren. De Arthuriaanse legende, een van de kernwerken van de vroege Engelse literatuur, betrof een koning die Romeins Britannie verdedigde tegen invasie. De Arthuriaanse mythe is geïmpregneerd met het christelijke concept dat de koning eens zal terugkeren. William Shakespeare schreef over Rome in "Julius Caesar" en "Antony and Cleopatra". In de 20e eeuw schreef Robert Graves de populaire "I, Claudius", een gefictionaliseerd verslag over de eerste-eeuwse Romeinse keizer Claudius.