Het fundamentele verschil tussen Britse literatuur en wereldliteratuur is perspectief. Britse literatuur is geschreven vanuit een Brits standpunt – de verteller kan Brits zijn, of het literaire werk kan een kwestie behandelen zoals die zich verhoudt tot de Britse ervaring. Wereldliteratuur is een parapluvorm die gebruikt wordt om elke literatuur te beschrijven die niet geschreven is vanuit een specifiek westerse perspectief of die een nieuwe, globale dimensie toevoegt aan wat traditioneel als het westerse perspectief wordt beschouwd.
Britse literatuur is de verzameling van literaal werk bezig met de Britse ervaring. Het behandelt kwesties zoals ze de Engelsen, Ieren, Schotten of Walen thuis of in het buitenland beïnvloeden. Britse literatuur omvat canonische werken als "Beowulf", een van de oudste geschreven epen en misschien wel het belangrijkste voor de angelsaksische traditie. Het omvat ook meer moderne literair werk geschreven door Britse auteurs of dat omgaat met Britse standpunten.
Wereldliteratuur verwijst naar literatuur van over de hele wereld. De term komt uit de westerse traditie en wordt gebruikt om werken te classificeren die niet-westerse oorsprong hebben. In 1827 bedacht de Duitse schrijver Johann Wolfgang von Goethe de uitdrukking – "Weltliteratur" in het Duits – om teksten te beschrijven uit landen en culturele tradities buiten West-Europa. Wereldliteratuur omvat Afrikaanse, Amerikaanse, Arabische, Aziatische, Australische, Caraïbische, Engelse, Indiase en Latijns-Amerikaanse literatuur en de subcategories daarin. Sommige van deze landen en regio's kunnen in het algemeen geclassificeerd worden als westers; echter, het begrip wereldliteratuur wordt gebruikt om die literaire werken aan te duiden die niet-westerse kwesties en thema's behandelen, of in de context van een westerse land of niet. Bijvoorbeeld, inheemse teksten van de Amerika's zouden volgens Goethes west-gerichte definitie wereldliteratuur genoemd worden.
Hedendaagse literatuur heeft een groeiende hoeveelheid werk gezien dat de ervaring van globalisering behandelt. Literatuur van globalisering fundamenteel de classificatie van literatuur per land of cultuur door personages en onderwerp te benaderen uit gevarieerde of complexe standpunten. Bijvoorbeeld, literatuur die de immigrantenervaring beschrijft, kan een literatuur van globalisering genoemd worden waarin de culturele tradities van het herkomstsland worden geïntroduceerd en dan bewaard of gewijzigd in het adoptiefland. Literatuur van globalisering kan een positieve of negatieve houding aannemen ten aanzien van het globaliseringsproces. Een positieve benadering ziet globalisering als een kans om het culturele vocabulaire van mensen overal uit te breiden, terwijl een negatief perspectief de toenemende druk om te assimileren tot een westerse en kapitalistische levensstijl ziet als een dreiging voor het behoud van verschillende ideeën en tradities over de hele wereld.
Kruisculturele literatuur gaat vaak over de complicaties en complexiteit die voortkomen uit culturele hybriditeit. Deze hybriditeit ontstaat wanneer twee contrasterende culturen in contact komen met elkaar, bijvoorbeeld door immigratie, oorlog, bezetting of ballingschap. Kruisculturele literatuur verkent de spanningen die vergezellen het mengen van culturele tradities. Hedendaagse schrijvers als Jhumpa Lahiri en Sandra Cisneros zijn beroemd om hun onderzoeken van kruisculturele hybriditeit.