Augustinus van Hippo wordt vaak geciteerd als de schrijver van de eerste autobiografie ter wereld, "Bekentenissen", in 396 n.Chr. In werkelijkheid ging de Griekse filosoof Libanius hem 22 jaar vooruit met zijn "Oratiën". Beide zijn nog steeds fascinerende lektuur. Waarom? Er zijn een paar kernelementen en persoonlijke standpunten die de meeste belangrijke autobiografieën gemeen hebben: oprechtheid, chronologie, geweldig vertellen, visioen en karakter.
De belangrijkste functie van een autobiografie is je een exclusieve blik te geven op iemand die je bewondert. Je vertrouwt dat wat ze vertellen oprecht, eerlijk en van harte komt. We ontdekken waarom Augustinus zijn onordelijke leven achterliet en zich bekeerde tot het christendom. We beginnen te begrijpen hoe een Griek als Libanius, die het Latijn niet wilde leren, goede vriend werd van de Romeinse keizer Julianus. Humor is ook een belangrijk element dat de auteurs ons nog meer aan ons bindt.
Door de tijdlijn van haar leven voldoet de autobiograaf aan onze wens te weten waar ze geboren is, hoe haar jeugd was, wat haar buurt was. Door haar eigen woorden ervaren we hoe de tijden waren en hoe de omgeving, cultuur, zeden en houdingen van haar omgeving als positieve of negatieve katalysator werkten.
Een geweldige autobiografie boeit de emoties. Veel beroemde mensen werden beroemd door hun communicatieve vaardigheden en vertelvermogen. Ze bieden definitieve setting en details. Hun verhalen bevatten een goed gedefinieerde cast personages. We ontdekken de vrienden, familie en misschien andere beroemde mensen die hen beïnvloedden en mentorsten. Een goed verhaal heeft goede dialogen, dus het bevat waarschijnlijk niet alleen wie deze mensen waren, maar ook wat ze zeiden.
Hier komen we tot de wortels van wat de schrijver aanzette; wat zijn ogen open deed; wat hem drijft; wat zijn visioen op het leven was, en het meest belangrijk, wat zijn missie was. De resultaten kunnen buitengewoon zijn: Henry David Thoreau's visioen en geschriften over civiele ongehoorzaamheid inspireerden Mahatma Gandhi om India tot vrijheid te leiden, die op zijn beurt Martin Luther King inspireerde om de Amerikaanse burgerrechten te vestigen, wiens visioen Bob Dylan en een heel generatie in een nieuw bewustzijn katapulteerde.
Onze missie in het lezen van een autobiografie is inherent zelfzuchtig. Wanneer we lezen over godsdienstige of spirituele leiders zoals paus Johannes XXIII, de Dalai Lama, Moeder Teresa, Billy Graham, Harold Klemp en Paramahansa Yogananda; politici als Fidel Castro, George Washington, Ronald Reagan, Bill Clinton en Barack Obama; maatschappelijke hervormers als Malcolm X en Helen Keller; literaire lichtfiguren als C.S. Lewis, Mark Twain, Annie Dillard en Roald Dahl; grote wetenschappelijke geesten als Charles Darwin, Albert Einstein, Booker T. Washington en Nikola Tesla; of entertainers als Tony Bennett, Fred Astaire, Elizabeth Taylor, George Harrison, Eric Clapton, Keith Richards, Bob Dylan, Johnny Cash, Donovan, Miles Davis, Nina Simone, Willie Nelson, Michael Jackson, Ozzy Osbourne en Eminem, bewonderen we hun karaktereigenschappen en talenten, streven ernaar ons te bevrijden van de alledaagse ketens die ons binden, en misschien zelfs groot te worden, zoals zij.