Schrijvers gebruiken structurele middelen om ervoor te zorgen dat hun korte verhaal als geheel coherent is. Dit betekent niet alleen een plot met "begin, midden, eind", maar ook consistent toepassen van fictietechnieken. De vaardigheid van de schrijver in verhalende en dialogen beïnvloedt sterk hoe lezers reageren en zich verhouden tot personages.
Een van de belangrijkste structurele middelen. Dialoog – directe weergave van spraak in aanhalingstekens – laat de schrijver informatie beknopt overbrengen, cruciaal in het korte verhaal. Via dialoog geef je clues over meningen, houdingen, en feitenkennis voor plotontwikkeling.
Belangrijke keuze: hoe om te gaan met vertelperspectief. Conventioneel: derde-persoon, allwetende verteller (allziend). Staat toe te schakelen tussen personages – vertelt wat allen doen en denken. Na "Zij sloeg de ogen neer en zag plotseling de vos" kan de schrijver doorgaan vanuit haar perspectief, dat van de vos, of een ander personage.
De auteur vertelt direct door één personage ("Voordat ik verderga..."). Beperkt wat de auteur over andere personages kan vertellen. Maar dit kan een kracht zijn: een vaardige schrijver benut de imperfecte perceptie van de ich-verteller. Bovendien creëert ich-perspectief een nauwere band met de protagonist.
Continu verhaallijn: gebeurtenissen kronologisch. Geeft realisme – lezer volgt personages uur voor uur, dag voor dag. Flashbacks onderbreken lineaire voortgang, typisch terug in tijd en vaak andere setting. Maar voorzichtig gebruiken: lengte flashbacks verwarrt lezers, sleept ze te ver van hoofdnarratief. Bij korte verhalen (focus op opzet en oplossing specifiek scenario) riskant.