Arts >> Kunst en entertainment >  >> Boeken >> Literatuur

Vindingrijkheid in Retorica en Compositie

Retorica is een communicatievorm ontwikkeld door de oude Grieken. Retorica is de kunst van het gebruik van taal om effectief te communiceren, vaak met het doel een publiek te overtuigen. Retorica omvat drie manieren om een publiek te appelleren: logos, pathos en ethos. Logos is rationeel discours, pathos is een appel aan de emoties door poëzie of metaforen en ethos betekent "toestand van zijn" - de essentie van iets op zijn juiste plek.

Compositie in literatuur is een bredere term, die verwijst naar de creatie van een geschreven werk. Retorica kan een vorm van compositie zijn, maar compositie omvat andere vormen zoals fictie en narratief.

De Canons van Retorica

Er zijn vijf canons van retorica: vindingrijkheid (inventio), aflevering (actio), rangschikking (dispositio), stijl (elocutio) en boodschap. Deze categorieën bieden een sjabloon voor zowel analyse als creatie van retorische werken. Ze bieden ook een manier om retorica te leren.

Een beroemd voorbeeld van retorica is Martin Luther King Jr.'s "I Have a Dream Speech." Hoewel het onderwerp van King's speech niet noodzakelijk nieuw was, ordende en leverde hij dat onderwerp in een stijl geschikt voor zijn grote, diverse publiek - zowel een enorme menigte in Washington, D.C., als Amerikanen die op televisie keken.

Moderne Retorica

Moderne studies van retorica adresseren een diversere set van zorgen dan oude studies. Klassieke retorica, en retorica voor veel eeuwen daarna, trainde studenten om publiek effectief te overtuigen in publieke instellingen. Moderne retorici onderzoeken discours - de structuren van taal, communicatie en betekenis in cultuur.

Vindingrijkheid in Retorica

In retorica verhoudt vindingrijkheid tot logos - de appell van gedachte. Vanuit het Latijnse "invenire," wat "vinden" betekent, gaat vindingrijkheid in retorica over iets te vinden om te zeggen. Retorici vonden bepaalde categorieën van gedachte, "onderwerpen van vindingrijkheid" (topoi) genoemd, conventionele bronnen voor het creëren van argumenten.

In compositie is vindingrijkheid wat een auteur zegt in tegenstelling tot hoe de auteur het zegt.

Onderwerpen van Vindingrijkheid

De topoi, of onderwerpen van vindingrijkheid, zijn basistypen relaties tussen ideeën. Elke topos is een sjabloon voor het uitzoeken wat te zeggen over een bepaald onderwerp. Griekse filosoof Aristoteles definieerde twee typen onderwerpen van vindingrijkheid: "gemeenschappelijke" en "speciale."

Speciale onderwerpen van vindingrijkheid verwijzen naar de drie takken van de redekunst (rechtspraak, deliberatief/wetgevend en epideictisch/ceremonieel). Schrijvers die de rechtspraak-topoi gebruiken, maken zich zorgen over een verleden handeling om gerechtigheid of onrecht vast te stellen. Advocaten en rechters neigen zich te specialiseren in de wetgevende topoi.

De deliberatieve topoi kijkt in plaats daarvan naar de toekomst, om een idee te delibereren en te beslissen of een potentiële actie voordelig of nadelig zal zijn. Senatoren, vertegenwoordigers en lobbyisten gebruiken vaak de deliberatieve topoi.

Gemeenschappelijke Onderwerpen van Vindingrijkheid

De gemeenschappelijke onderwerpen van vindingrijkheid, zoals gedefinieerd door Aristoteles, omvatten definitie, divisie, vergelijking, relatie, omstandigheden en getuigenis. In het "relatie" onderwerp van vindingrijkheid, kan een retoricus oorzaak en effect onderzoeken, of contradicties tussen dingen als een manier om een argument te kaderen.

Veel denkers buiten het veld van retorica gebruiken de retorische onderwerpen van vindingrijkheid. In kunstgeschiedenis, bijvoorbeeld, vergelijken wetenschappers vaak één kunstwerk met een ander als een manier om meer over elk object te leren.

Vindingrijkheid in Compositie

Vindingrijkheid in compositie is eigenlijk een startpunt. Bijvoorbeeld, een fictieschrijver kan zich richten op de plot van een verhaal en minder op personages, setting of thema. Andere schrijvers vermijden een snel tempo plot om een bepaalde stemming te zetten of een personage te onderzoeken. Bijvoorbeeld, Marcel Proust's "In Search of Lost Time" geeft weinig plot maar besteedt pagina's aan de herinneringen, settings en stemming van de verteller.

Literatuur

Related Categories