In literatuur is de hoofdconflict de primaire drijfveer van de plot. Een narratief conflict kan tussen welke twee personages of entiteiten ook zijn, maar de hoofdconflict is die tussen de protagonist of antagonist, of dat nu een individu of een collectieve groep is. De progressie en resolutie van deze hoofdconflict vormt de vorm van de algehele plot.
De hoofdconflict van een verhaal kan een interne strijd binnen een personage zijn. Dit neemt vaak de vorm aan van psychomachia: een conflict tussen de ziel en het vlees. Bekende voorbeelden zijn die van Arthur Dimmesdale in Nathaniel Hawthorne's "The Scarlet Letter" en de titulaire personage in "Dr. Faustus" door Christopher Marlowe.
Dit type conflict is tussen twee personages. Meestal verschijnt één personage als de protagonist, met wie de auteur de lezer wil laten meeleven, hoewel soms beide kanten positieve eigenschappen hebben. Voorbeelden zijn die tussen Ralph en Jack in "The Lord of the Flies" door William Golding en Valjean en Javert in Victor Hugo's "Les Misérables."
Dit type conflict betreft een individu dat oorlog voert tegen de grotere kracht van de samenleving om hem heen, vaak om een einde te maken aan onrecht of onderdrukking, hoewel op andere tijden puur om te overleven. Enkele voorbeelden zijn die van Winston in "1984" door George Orwell, het monster in Mary Shelley's "Frankenstein," en, met name duidelijk, Dr. Stockmann in Henrik Ibsen's "An Enemy of the People."
Dit type conflict speelt vaak een rol in verhalen over overleven, waarin de mens worstelt tegen wilde dieren en de elementen. Het meest iconische voorbeeld is dat van Robinson Crusoe in Daniel Defoe's roman naar hem vernoemd. Mens versus natuur is de hoofdconflict in "Moby-Dick" door Herman Melville, maar Kapitein Ahab's strijd met de Witte Walvis is ook een personage-tegen-personage conflict.
Dit type conflict is het meest prominent in verhalen die een deterministische realiteit presenteren. Hoewel het personage het lot nooit werkelijk kan verslaan, behoudt de cryptische aard van de voorspelling de spanning. Als het personage wel slaagt, is het alleen door een profetische loophole. Shakespeare gebruikte dit vaak, als hoofdconflict in zowel "Macbeth" als "Romeo en Julia."