Arts >> Kunst en entertainment >  >> Boeken >> Literatuur

Verschil Tussen een Fabel en een Parabel

Fabels en parabels zijn beide typen volksliteratuur die gedefinieerd worden door een relatief eenvoudig verhaal en een morele les. Ze hebben allebei een sterke geschiedenis van een mondelinge traditie die teruggaat tot oude tijden. Ze werden oorspronkelijk in een didactische zin gebruikt: vertellen om een les te leren (in tegenstelling tot entertainen). Fabels en parabels hebben zeker veel aspecten gemeen, met meer overeenkomsten dan verschillen. Maar hoewel ze vaak verward worden, scheiden bepaalde kenmerken ze.

Fabels

Eenvoudig gezegd, zijn fabels korte verhalen die dieren of onbezielde objecten - door personificatie - gebruiken om moraal en ethiek aan mensen te leren. Door menselijke kenmerken en dilemma's aan een schildpad of haas (of de wind, of een boom, of gewoon iets anders) te geven, kan de verteller een eenvoudig verhaal vertellen die diepere waarheden eronder schuilt voor zijn publiek. Er is een vervaging van grenzen met sprookjes in veel opzichten, behalve dat sprookjes meer bedoeld zijn voor entertainment, en fabels worden gebruikt om een morele les te leren.

Parabels

Het woord "parabel" komt van het Griekse "parabole," wat "vergelijking" betekent. Parabels zijn allegorische verhalen die een basiswaarheid of religieus principe leren. Ze betrekken meestal gewone mensen die geconfronteerd worden met een morele dilemma, of die een morele beslissing moeten nemen en dan te maken krijgen met de effecten van die beslissing (wat meestal fout is, om de les te leren). Veel volksverhalen uit alle culturen vallen in de categorie parabel. Er is altijd een onderliggend thema dat de luisteraar (of lezer) leert hoe hij moet handelen en zich gedragen.

Overeenkomsten

Onduidelijk, fabels en parabels hebben veel gemeen. Er is vaak een vervaging van grenzen tussen de twee, en sommige verhalen vallen niet gemakkelijk in de ene of de andere categorie. Beide genres bieden relatief eenvoudige verhalen, omdat de les wat telt. Zoals de website Le Favole ("fabel" in het Italiaans) zegt: "het bijzondere verhaal bereikt snel een einde omdat wat er toe doet niet het verhaal is, maar zijn morele, een les die de lezer uit het verhaal haalt." Ze zijn allebei metaforen op een zekere niveau, uitgerekt tot een fictief verhaal om morele en ethische wijsheid over te dragen. Ze hebben allebei een lange mondelinge geschiedenis, oorspronkelijk gebruikt door leerkrachten en vertellers om lessen aan studenten te leren.

Verschillen

Fabels en parabels verschillen in een paar specifics, echter. Het hoofdverschil tussen de twee is dat fabels altijd niet-menselijke personages gebruiken om hun lessen te leren, terwijl parabels altijd over mensen gaan. Fabels spelen zich af in een fantasiewereld ("fabuleus" heeft dezelfde wortel als "fabel"), en parabels zijn veel meer geworteld in de realiteit. Ze gebruiken allebei vergelijking, maar in de ene identificeert het publiek zich met een pratende kikker, en in de andere met de Verloren Zoon. (Een verhaal waarin een mens interactie heeft met een pratend dier zou een fabel worden beschouwd, vanwege het onrealistische verhaal.) Het andere significante verschil is dat parabels bijna altijd een religieuze of spirituele aspect aan zich hebben. Terwijl fabels morele en ethische lessen kunnen leren (over hoe te gedragen, of hoe anderen te behandelen, bijvoorbeeld), omvatten parabels die soort lessen, maar gaan ook over grotere spirituele waarheden (zoals de hemel, of de relatie met God).

Voorbeelden van Fabels

De beroemdste voorbeelden van fabels zijn uiteraard die van Aesopus. Verhalen aan deze slaaf-geworden-verteller toegeschreven omvatten "De Schildpad en de Haas" en "De Leeuw en de Muis." Sommige Hebreeuwse fabels zijn versies van Aesopus. Fabels zitten ook onder de verhalen in "Duizend en Één Nacht" (aka "Arabian Nights") en Chaucer's "Canterbury Tales." Veel bekende kinderverhalen hebben een waarschuwende fabel ("Roodkapje"). Veel moderne schrijvers zoals Orwell, Kafka en Dr. Seuss gebruiken aspecten van fabels in hun werk. En veel moderne verhalen delen de kenmerken van fabels, hoewel met veel complexere storylines (zoals Orwell's "Animal Farm," en Pixar-films als "Toy Story" en "Cars").

Voorbeelden van Parabels

Seculiere voorbeelden van parabels gaan weer terug tot Aesopus. "De Jongen Die Wolf Roep," onder zijn fabels gelist, is eigenlijk een parabel. Net als met fabels zijn veel bekende kinderverhalen parabels, zoals Hans Christian Andersen's "De Nieuwe Kleren van de Keizer." Maar de meerderheid van bekende parabels is religieus. Joodse cultuur is vol parabels, zoals in de geschriften van Isaac Bashevis Singer. Als Joodse theologen en professors Wilhelm Bacher en Jacob Zallel Lauterbach schrijven: "De Talmudische schrijvers geloofden in het pedagogische belang van de parabel." En misschien het best bekend zijn de parabels van Jezus. Geacht een primaire methode van zijn leringen, gebruikte Jezus veel parabels om zijn volgelingen te bereiken. Deze omvatten "De Rijke Man en Lazarus," "De Goede Samaritaan" en "de Mosterdzaad."

Literatuur

Related Categories