Arts >> Kunst en entertainment >  >> Boeken >> Literatuur

Elementen van Engelse romantische literatuur

De Romantieke periode bloeide in Engeland gedurende de 18e en 19e eeuw. Het werd meest prominent vertegenwoordigd door zes grote dichters – Coleridge, Wordsworth, Blake, Keats, Shelley en Byron – evenals de werken van de Brontë-zussen en Mary Shelley, de vrouw van Percy Shelley. Het stond in contrast met de Verlichting die ervoorafging en bleef Engelse auteurs beïnvloeden tot deep in de 20e eeuw.

Libertarianisme

Werken van de Romantieke stroming benadrukten de deugden van menselijke vrijheid: de mogelijkheid om de ketenen van conventie en verwachting af te werpen en de eigen capaciteiten volledig te verkennen. Individuen hadden het recht op zelfbeschikking en verdienden respect en waardigheid. Dit gold voor het fysieke bestaan van een figuur – hij had de vrijheid om exotische landen te verkennen – maar nog belangrijker, het gold voor zijn geest en verbeelding.

Spontaanheid

Engelse romantische literatuur verafschuwde eerder vastgestelde regels van constructie en formaliteit. Wordsworth benadrukte het begrip van spontaanheid in Engelse romantische poëzie: de overstrooming van emoties als gevolg van een ogenblikkelijke inspiratie. Hoewel latere introspectie het initiële visioen kan verfijnen, bevatte die spontaanheid de kern van de waarheid en werd dus een onlosmakelijk deel van het creatieve proces.

Natuur

Romantische auteurs hechten hoge waarde aan de natuurlijke wereld: landschappen, dieren en elementen zoals bomen. Natuur bood de mogelijkheid van perfecte schoonheid, evenals overweldigende majesteit en de capaciteit om mensen te inspireren. Vaak gaven auteurs de natuurlijke wereld menselijke kenmerken: passie, expressie en een emotioneel leven. Romantische schrijvers benadrukten ook de capaciteit van de mens om de natuurlijke wereld te perceperen en ermee te interacteren. Bijvoorbeeld, Shelley's gedicht "Mont Blanc" gaat over de grootsheid van de titelberg, maar benadrukt het menselijke oog dat nodig is om de wonders te perceperen.

Verheffing van het gewone

De protagonisten van romantische werken kwamen vaak uit bescheiden omstandigheden, en romantische literatuur benadrukte de grootsheid die in elk object of persoon te vinden was. Hun doel was om aannames te doorbreken over wie of wat we kunnen zijn: de glans van het bekende weg te nemen en dingen in een geheel nieuw licht te zien. Een armzeluw kan een held zijn in romantische literatuur, en zelfs iets zo gewoons als een vogel of een boom kan ons helpen de briljantheid van het universum te perceperen.

Het bovennatuurlijke

Magie en anderwereldse krachten speelden vaak een rol in romantische literatuur. Het stelt dat we omringd zijn door dingen die we niet zien en dus niet geloven. Maar door ons open te stellen voor die mogelijkheden, kunnen we dingen zien die niet zouden mogen bestaan. Coleridge's "Rime of the Ancient Mariner" is bijvoorbeeld rijk aan onzichtbare krachten die de protagonist plagen, terwijl Blake's "The Marriage of Heaven and Hell" meerdere referenties bevat aan krachten niet van deze aarde.

Literatuur

Related Categories