Arts >> Kunst en entertainment >  >> Boeken >> Literatuur

Shakespeares Donker Dame Sonnetten (127–152): Verlangen, Jaloezie en een Mysterieuze Muse

Sonnetten 127–152 vormen de "Donker Dame" reeks – een radicale afwijking van de geïdealiseerde "Schoone Jeugd" van de eerste 126 sonnetten. Waar de eerdere gedichten een mooie jonge man vieren met platonische toewijding, duiken de Donker Dame sonnetten in rauwe, wederzijdse, vaak gepeinigde heteroseksuele begeerte.

De Contrast

Belangrijkste Thema's

De Identiteitsvraag

Eeuwenlange speculatie heeft kandidaten voorgesteld: Emilia Lanier (muzikante, feministische dichteres), Mary Fitton (hoffrouw), "Zwarte Luce" (bordelbaas), of niemand – een literaire construct die Shakespeare toeliet de donkere contouren van verlangen te verkennen zonder autobiografische blootstelling.

Waarom Ze Belangrijk Zijn

De Donker Dame sonnetten weigeren de poëtische conventies van de tijd. Ze idealiseren de geliefde niet; ze blootleggen de vernedering van de spreker, de complexiteit van de geliefde, en verlangens capaciteit om te degraderen en te onthullen. Ze blijven onder de meest psychologisch scherpe gedichten in het Engels over de rommelige realiteit van iemand willen die je misschien niet terugwil – of die iemand anders wil.

Literatuur

Related Categories