Arts >> Kunst en entertainment >  >> Boeken >> Literatuur

Wat zijn elementen van verbale communicatie?

Mensen hebben duizenden talen ontwikkeld, wat bewijst dat verbale communicatie geen specifieke woordenschat of grammatica vereist. Toch stelt het eisen. Het eist manieren om actie en dingen aan te duiden, te laten zien hoe actie en dingen gerelateerd zijn, specificaties te maken en zinnen in zinnen te integreren. Voor zover sprekers aan deze eisen voldoen, welke tong ze ook spreken, bloeit verbale communicatie. Voor zover ze tekortschieten aan het voldoen aan deze eisen, daalt verbale communicatie in de richting van onzin.

Actie en dingen

Steven Pinker overweegt hoe taal werkt in zijn boek "The Language Instinct: How the Mind Creates Language." Werkwoordzinnen zoals "eten aan tafel," "woedend gevochten," of "zou het huis in juli hebben verkocht" duiden actie aan, merkt Pinker op. Zelfstandig naamwoordzinnen, zoals "hond in tuin," "excentrische professor," of "financiële catastrofe die over het land zweeft in de zomer van 2008," duiden dingen aan. Talen verschillen in hoe ze actie en dingen aanduiden – "Hund" in het Duits is "hond" in het Engels of "perro" in het Spaans – maar taalkundige variaties maken geen verschil voor verbale communicatie zolang de actie en dingen effectief vermitteld en begrepen worden.

Relaties

Zoals Pinker observeert, moet een taal een manier hebben om te laten zien hoe dingen met elkaar en met actie gerelateerd zijn. In talen als Latijn en Russisch duiden expliciete labels aan zelfstandige naamwoorden (deklinaties) aan wie wat voor wie met welk instrument en waar doet. In tegenstelling, steunt het Engels veel meer op woordvolgorde. Of een Engelse spreker zegt "De bewaker schreef een gevangene een brief" of "Een gevangene schreef de bewaker een brief" maakt een groot verschil in de overgebrachte betekenis, zelfs al zijn de woorden precies hetzelfde.

Specificatie

Verbale communicatie moet specificeren. Precies welke actie? Is het verleden, toekomst of alleen mogelijk? Precies welke kwaliteit? Mensen in de Berinmo-stam gebruiken twee woorden voor "geel" om verschillende schaduwen te specificeren, observeert het boek "Psychology, Sixth Edition," door David Myers. In tegenstelling, zouden Engelse sprekers de bijvoeglijke naamwoorden "licht" of "donker" aan "geel" kunnen hangen. Om actie te specificeren, buigen Europeanen werkwoorden expliciet, terwijl Chinezen dat niet altijd doen, observeert het boek "Social Psychology, Second Edition," door Roger Brown. Opnieuw, verbale communicatie eist geen specifieke taalkundige vormen, maar het eist wel manieren om specificatie te bereiken.

Functiewoorden

Naast werkwoorden, zelfstandige naamwoorden en bijvoeglijke naamwoorden, vereist verbale communicatie manieren om brokken van betekenis (zinnen) te integreren tot uitspraken die waar of onwaar kunnen zijn (zinnen). Dit wordt bereikt door "functiewoorden," volgens Pinker. Inclusief de voegwoorden "en" en "of;" de lidwoorden "de" en "een;" en woorden die complementen introduceren zoals "dat" en "om," suggereren dergelijke woorden conceptuele kaders waarin werkwoord- en zelfstandig naamwoordzinnen passen. Bijvoorbeeld, "De boerenjongen uit Oscoloosa" (zelfstandig naamwoordzin), "hopeloos hoopte" (werkwoordzin één), en "naar de bal te gaan" (werkwoordzin twee) vereisen de invoeging van een functiewoord tussen "hoopte" en "gaan." Door het woord "te" in te voegen, bereikt de spreker de zin: "De boerenjongen uit Oscoloosa hoopte volhardend om naar de bal te gaan."

Literatuur

Related Categories