Afro-Amerikaanse literatuur is een rijk genre dat niet alleen zwarte cultuur en rassenthematiek verkent, maar ook universele onderwerpen zoals jeugdherinneringen, veroudering en levensdoel. Het aantal grote zwarte schrijvers is te groot voor één kort artikel, maar hier zijn enkele vrouwen en mannen die geschiedenis schreven met hun verhalen, zowel waar als uitgevonden.
Geboren als Yolande Cornelia Giovanni, Jr., in 1943, schreef Nikki Giovanni ongeveer dertig volwassenen- en kinderboeken, maar is vooral bekend om haar gedichten over haar jeugd, vrouwelijkheid en zwart zijn. Ze debuteerde in 1968 met Black Feeling Black Talk. In 1973 ontving ze een nominatie voor de National Book Award voor haar autobiografie Gemini. In 2009 stond haar boek Hip-Hop Speaks to Children op nummer 15 van de New York Times Bestsellerlijst. Nikki Giovanni is University Distinguished Professor aan Virginia Tech in Blacksburg, Virginia.
Maya Angelou, geboren in 1928, schrijft in diverse genres: poëzie, drama, memoires en fictie. Ze studeerde modern dans met Martha Graham en dansde later met Alvin Ailey op tv. In 1958 werd ze lid van de Harlem Writers Guild en publiceerde sindsdien meer dertig bestsellers, waaronder het internationaal geprezen I Know Why the Caged Bird Sings (1970). Angelou schreef ook het eerste filmscript door een Afro-Amerikaanse vrouw dat ooit verfilmd werd, Georgia, Georgia, genomineerd voor een Pulitzer-prijs.
De controversiële Afro-Amerikaanse schrijver Ishmael Reed werd in 1938 geboren in Chattanooga, Tennessee, en groeide op in Buffalo, New York, waar hij correspondent was voor de Empire Star Weekly, een zwarte krant. In Buffalo presenteerde hij ook een radioshow die geschrapt werd toen hij Malcolm X interviewde. In 1967 publiceerde hij zijn eerste roman, The Freelance Pallbearers. Sindsdien schreef hij ten minste negen romans, vijf gedichtenbundels, vier essayverzamelingen en talloze libretto's, toneelstukken en tv-producties. Hij gaf gastcolleges aan prestigieuze universiteiten als UC Berkeley, Harvard, Yale en Dartmouth. Reed werd genomineerd voor de Pulitzer-prijs en was tweemaal genomineerd voor de National Book Award. Misschien is zijn meest significante bijdrage de oprichting van de Before Columbus Foundation in 1976, die multiculturele projecten promoot, met name schrijfinitiatieven.
Arna Bontemps' eerste roman, Chariot in the Cloud, vond geen uitgever, maar twee jaar later, in 1931, publiceerde Harcourt God Sends Sunday, over een zwarte jockey. Kort daarna, terwijl hij les gaf aan Oakwood Junior College, begon hij te collaboreren met Langston Hughes. Samen editeerden ze The Poetry of the Negro. Ze co-auteurden ook werken, waaronder het jeugdboek Popo and Fifina: Children of Haiti. De succes motiveerde Bontemps om jeugdfictie te blijven integreren, vaak een fusie van geschiedenis en verbeelding. In de late jaren '30 ontving hij een Julian Rosenwald-subsidie voor de roman Sad-Faced Boy (1937), over drie jongens uit Alabama die de charme van hun zuidelijke thuis ontdekken na een reis naar Harlem. Voor zijn overlijden in 1973 gaf hij les aan Fisk University, ontving twee eredoctoraten en werd bijzonder hoogleraar aan de University of Illinois en Yale. Na pensioen keerde hij terug als writer-in-residence.
Geboren in 1902 in Joplin, Mississippi, begon James Langston Hughes op 13-jarige leeftijd poëzie te schrijven na een verhuizing naar Illinois. Alfred A. Knopf publiceerde zijn eerste bundel The Weary Blues in 1926. Vier jaar later won zijn eerste roman Not Without Laughter de Harmon gouden medaille voor literatuur. Hughes' werk beeldt de zwarte ervaring in Amerika tussen de jaren '20 en '60. Zijn "Simple"-reeks werd een musical, Simply Heavenly (1957). Later in zijn carrière, toen sommigen hem beschuldigde van het schetsen van karikaturen van zwart leven, viel een gospelmusical die hij schreef, Tambourines to Glory, in de smaak. Toch blijft hij een geliefde zwarte schrijver, gezien als iemand die door zijn werk anderen deed erkennen de waarde van de Afro-Amerikaanse cultuur. Na zijn overlijden aan prostaatkanker in 1967, kreeg zijn huis in Harlem beschermde status van de New York City Preservation Commission. East 127th Street werd hernoemd tot Langston Hughes Place.