De Harlem Renaissance verwijst naar de periode van 1918 tot 1929 waarin Afro-Amerikanen massaal naar Harlem in New York City trokken en een ongekende periode van artistieke en literaire productiviteit beleefden.
Vaak "De Grote Migratie" genoemd, zagen de na-oorlogse jaren grote aantallen vroegere slaven naar het noorden trekken om de arbeidskracht voor noordelijke fabrieken te voorzien. Deze massive influx creëerde de kans voor Afro-Amerikaanse intellectuelen, zakenlieden en artiesten om een breed publiek te bereiken.
West-Indische immigranten (alle personen afkomstig uit de Caraïben, ongeacht het eiland) brachten de concepten van klassenbewustzijn, socialisme en rassentrots mee. Dit veranderde fundamenteel hoe de inheemse Afro-Amerikaanse bevolking zich politiek, economisch, sociaal en artistiek zag.
Een alarmerende stijging in haatmisdrijven gericht op Afro-Amerikanen weekste de wens om hun ras te vermenselijkeren om daartegen te gaan. Ze redenereden: als er niets te vrezen is, zouden de haatmisdrijven afnemen.
Het werd de taak van de "Nieuwe Negro" om zich cultureel te definiëren, aangezien de nieuwe ideeën van immigranten zijn zelfbeeld veranderden, en dit gebeurde voornamelijk door literatuur en kunst.
De wens om naadlozer geïntegreerd te raken in de Amerikaanse samenleving, dreef artiesten in Harlem tot het creëren van levendige werken om de perceptie van de Afro-Amerikaan in de ogen van de grotere witte gemeenschap te veranderen. Artistiek succes werd geprezen als bewijs dat de "Nieuwe Negro" inderdaad een positieve invloed was op de samenleving.