Taboes zijn onderwerpen die sociaal verboden zijn. Onderwerpen kunnen verboden zijn vanwege hun heilige aard of beperkt zijn door vooroordelen. Taboes kunnen tot het niveau van wet rijzen of uitsluitend gestraft worden door sociale afkeuring wanneer ze worden uitgesproken. Handelingen, objecten, gedragingen, personen, woorden en discussies die taboe zijn, zijn vaak diegene die schijnen in te gaan tegen de restrictieve religieuze geloofsstructuren die binnen een cultuur of gemeenschap heersen. De aanname van morele rechtvaardigheid staat vaak centraal in het beperkingsproces. Vaak ontstaan taboes wanneer mensen zich onveilig voelen. Door angstachtig te reageren, proberen ze datgene wat hen ongemakkelijk en onzeker maakt in hun omgeving te onderdrukken. Traditionele taboe-onderwerpen voor kinderliteratuur omvatten: scheiding, anticonceptie, abortus, geestesziektes, reproductie, menstruatie, puberteit, dood, zelfmoord, fysiek of emotioneel misbruik, verslaving, seksuele geaardheid, niet-traditionele relaties, veelpartnerhuwelijken, racisme, seksisme, leeftijdsdiscriminatie, godsdienstige kwesties, obesitas, het occulte, fysieke ziekte of beperkingen, pesten, geld, intraveneus druggebruik, incest en meer.
Begrijp de leeftijd van het kind waarvoor je schrijft. Omdat taboe-onderwerpen bijzonder gevoelig zijn en waarschijnlijk woordkeuzes bevatten die problematisch kunnen zijn, wordt het nog belangrijker om te controleren of je woordkeuzes geschikt zijn voor de doelgroep waar je je boodschap aan richt.
Schrijf voor je publiek. Vereenvoudig je verhaal of de kwesties niet. Plaats je personage in een geloofwaardige, openhartige situatie en laat het verhaal zo natuurlijk mogelijk ontvouwen. Kinderboeken zijn bekend om hun hoge mate van specificiteit, omdat kinderen vaker aandacht besteden aan kleine details dan aan macro-ideeën.
Wees concreet. Schrijf direct en vermijd het vluchten in de veiligheid van abstracties. Wees niet bang om 'vuil' te worden. Taboe-onderwerpen zijn ongemakkelijk en ongerieflijk en het kind heeft nodig dat de auteur eerlijk is.
Wees gevoelig in hoeveel je deelt. Doe onderzoek via kinderontwikkelings- en psychologie-websites en boeken om te bepalen wat een kind op de leeftijd waarvoor je schrijft, kan begrijpen. Vorm je verhaal zo dat je informeert op het passende niveau.
Vermijd moraliseren of het kind vertellen wat het moet denken. Het doel is om informatie op een aantrekkelijke en interessante manier te presenteren, maar ook de kind de ruimte te geven om problemen op te lossen en eigen conclusies te trekken. Vermijd clichétaal.
Wees objectief en toon beide kanten van het issue eerlijk. Kinderen begrijpen instinctief of een verhaal grotendeels eenzijdig is. Verhalen zijn effectiever als beide kanten substantie hebben. Kinderverhalen zijn vaak behoorlijk gesofisticeerd en complex.
Schrijf actief. Toon, vertel niet. Het personage in je verhaal moet het taboe-onderwerp tegenkomen via verhalende actie; ze mogen niet erover verteld krijgen.
Los je verhaal op op een manier die de lezer bevredigend vindt. Vermijd de lastige dingen niet, en geloof niet dat alles goed moet aflopen. Het leven kan soms rommelig zijn, en goede verhalen weerspiegelen het leven en helpen de lezer vaardigheden te ontwikkelen om uitdagingen aan te gaan.