Het gebruik van verschillende literaire technieken helpt ook om verschillende punten aan lezers op een unieke manier over te brengen. Een van de veelvoorkomende technieken die in de literatuur gebruikt wordt, is assonantie. Dit voorziet specifieke klanken door het werk heen om een interessante wending aan het schrijven te geven.
Assonantie wordt specifiek gebruikt om klank aan het schrijven te geven door het gebruik van klinkers. Dit is vergelijkbaar met een riem en wordt gedaan door klinkers die in verschillende woorden zitten herhaaldelijk te gebruiken. Dit wordt meestal alleen in een korte ruimte gebruikt, zoals in een zin of frase. Door dit te doen, creëert het een effect dat het schrijven anders doet voortbewegen, zoals met een ritme in de woorden die gebruikt worden.
Bij het gebruik van assonantie hebben de woorden geen directe riem. Als je bijvoorbeeld zegt, "kat" en "bat", kan de "a" klank als assonantie beschouwd worden. Echter, aangezien de "t" aan het eind staat, wordt het een riem beschouwd. Als je "kat" en "ban" zegt, is het dichter bij assonantie omdat de klinkers hetzelfde zijn, maar niet de eindmedeklinker.
Het gebruik van modern Engels heeft geleid tot het gebruik van assonantie, en het blijft gebruikt worden in verschillende vormen van poëzie. Het ontwikkelde zijn naam uit een Latijnse basis, gedefinieerd als "klinken." Verschillende klassieke auteurs gebruiken dit specifieke hulpmiddel vrij. Enkele beroemde voorbeelden komen van W.B. Yeats, Dylan Thomas, Sylvia Plath en John Hawkes.
Het concept van assonantie is echter niet alleen gebruikt in klassieke literatuur. Nieuwere auteurs gebruiken assonantie ook om te helpen met beschrijvingen en een meer ritmische gevoel aan hun werken te geven. Dit heeft zich ook buiten het genre van literatuur uitgebreid, en is bekend onder rap-artiesten als een veelvoorkomende manier om specifieke woorden te accentueren die niet aan het einde van zinnen staan, zodat het ritme en gevoel door kan gaan.
Het concept van ritme in literatuur en met het gebruik van woorden is een wat als secundair wordt beschouwd; het maakt echter een verschil in hoe de literatuur gelezen wordt. Wanneer assonantie gebruikt wordt, kunnen de klinkers benadrukken wat er gezegd wordt. Als dit gebeurt, ontstaat een ritme in de gebieden waar de accenten vallen. Het moet in gedachten gehouden worden dat dit anders is dan een riem, aangezien het de woorden gewoon vooruit duwt, zelfs als de eindmedeklinkers anders zijn.
De definitie van ritme is alles wat een vaste beat draagt om iets vooruit te duwen. Als je loopt, heb je ritme, omdat je voeten op een vast tempo moeten blijven om vooruit te gaan.
De definitie van een accent is een sterke beat op een ritme. Als je loopt en stamp met je rechtervoet, dan stap je licht met je linker, dan is het de rechtervoet die geaccentueerd is, omdat hij het geluid sterk draagt.
Om het concept van ritme en accenten door assonantie te beschrijven, kun je verschillende voorbeelden nemen van hoe het ritme de woorden vooruit duwt. Bijvoorbeeld, een voorbeeld door de rap-artiest, Big Pun, klinkt als: "Dood in het midden van Italië, weinig wisten we dat we twee middelmannen riddelden die niets deden." De "i" door de regel bindt alles samen met het juiste ritme. Een klassieker voorbeeld is van William Wordsworth. "Of hoor oude Triton zijn gewonden hoorn blazen." De "o" is het ritme dat het literaire effect van assonantie bijeenbrengt.
Als je een stuk literatuur leest en op zoek bent naar assonantie, wil je naar aanwijzingen kijken. Een van de makkelijkste is om te zien of je een poetisch soort werk leest. Doorgaans zullen deze meer assonantie gebruiken dan fictie of non-fictie. Echter, sommige auteurs kunnen wat assonantie toevoegen om dingen te veranderen met hun literatuur.
De makkelijkste manier om assonantie te identificeren is om te luisteren naar hoe je een tekst leest en waar de accenten zijn. Als je merkt dat er accenten op bepaalde klinkers zijn, dan gebruik je waarschijnlijk assonantie. Je kunt ook kijken naar herhaling van dezelfde klinker in een korte zin of regel. Als je bijvoorbeeld "o" meerdere keren ziet herhaald, en ze allemaal dezelfde klank hebben, dan gebruik je waarschijnlijk assonantie.
Neem bijvoorbeeld deze passage door Edgar Allan Poe. "En zo, de hele nacht de getijde, leg ik neer aan de kant / Van mijn lieve, mijn lieve, mijn leven en mijn bruid." De "ie" klank die door het gedicht gebruikt wordt, wordt ook in elk woord herhaald, wat een sterke verbinding met de klinkerklanken toont.
Voor schrijvers die assonantie gebruiken, wees voorzichtig. Het is belangrijk om gebalanceerd te blijven met dit specifieke type hulpmiddel. Als het te veel gebruikt wordt, zullen lezers alleen aandacht geven aan de geaccentueerde klinkerklanken en niet aan wat er gezegd wordt. Echter, als het niet genoeg of op de juiste plekken gebruikt wordt, zal het de woorden die je benadrukt niet accentueren.
Het is ook belangrijk om nooit in te boeten op het schrijven voor het gebruik van assonantie. Als je een woord of set woorden hebt die je wilt gebruiken, maar er is een probleem met de assonantie, kies dan het woord boven de riem. Een sterk woord accentueert zichzelf zodat het punt gemaakt kan worden, zelfs zonder een klinkerriem.