Oude wortels: Griekse mimoi gebruikten gebaren, dans, gezichtsuitdrukking. Romeinse pantomimens speelden mythes op feesten.
Middeleeuwen: Achteruitgang door opkomst gesproken drama.
Italiaanse Renaissance: Heropleving via commedia dell'arte — reizende troupes die op lichamelijke komiek steunden.
Moderne tijd (laat 19e–20e eeuw): Jean-Gaspard Deburau populariseerde stille mime; Étienne Decroux ontwikkelde "corporeal mime" met nadruk op lichamelijke expressie.
20e-eeuwse iconen: Charlie Chaplin, Marcel Marceau, Bill Irwin brachten mime naar wereldwijd publiek.
Vandaag: Mime bloeit in performance art, fysiek theater, onderwijs, therapie — taalbarrières overstijgend.