Luigi Pirandello's kortverhaal "War" eindigt niet met overwinning, maar met een stille, vernielende overgave die alles ervoor herschikt.
De soldaten bereiden zich voor om over te geven na een futiele verdediging. De bevelhebber — die stoïcijnse vastberadenheid heeft getoond — spreekt uiteindelijk. Hij uit bittere desillusie: hij ziet de oorlog als zinloos, onmetelijk lijden en verwoesting voor geen betekenisvolle winst. Toch erkent hij de moed van zijn mannen.
Pirandello predikt niet. Hij toont: een man die in plicht gelooft, geconfronteerd met de realiteit dat plicht een leugen diende. De overgave is niet militair — het is existentiël. Het verhaal laat lezers achter met een diep anti-oorlogsgevoel dat verdiend voelt, niet opgelegd: verlies boven overwinning, rouw boven glorie, menselijkheid boven abstractie.