In Mary Shelley's Frankenstein belichamt Victors reactie op de moord op zijn broer William kernachtige Romantische principes:
Victors overweldigende verdriet, gruwel en schuld exemplifieren de Romantische privilegering van intense gevoelens.
Zijn solitaire nastreven van verboden kennis – en weigering de last te delen – spiegelt de Romantische tragische held.
Alpine landschappen en Arctische woestijnen weerspiegelen zijn innerlijke onrust; natuur is zowel sublieme achtergrond als morele kracht.
De Schepsels onnatuurlijke geboorte en daaropvolgende gruwel roepen fascinaatie op voor het grootsche en de grenzen van menselijke macht.
Victors godgelijke ambitie – "God spelen" – leidt tot verwoesting, illustrerend edele aspiraties ongedaan gemaakt door menselijke beperking.
Samen kaderen deze reacties de moord niet louter als plot maar als manifestatie van de roman's filosofische kern.