In Sarah Orne Jewett's "A White Heron" (1886) voelt Sylvia (niet Sarah) geen romantische aantrekking naar de jager.
Sylvia klimt de den, ziet reigersnest, kiest voor zwijgen. Ze kan het leven van de vogel niet verraden voor geld of de goedkeuring van de jager.
De "toenemende aantrekking" is geen romantiek maar moreel/spiritueel: de jager belichaamt een wereld die natuur commodificeert. Sylvia's afwijzing is een ecofeministische daad – kiezen voor verwantschap met wildheid boven menselijke transactie.
Geen romantiek. Een kinderlijke morele ontwaken.