Narratieve architectuur, metrische innovatie, volkstaalrijkdom – The Canterbury Tales leerde Shakespeare hoe verhalen in het Engels ademen.
The Spanish Tragedy (ca. 1587) bedacht het wraakstuk: spook, stuk-in-stuk, dolle wraakzuchtige, bloedbad finale. Directe sjabloon voor Hamlet en Titus Andronicus.
Machtige blanco vers, overreachers (Tamburlaine, Faustus), theatrale durf. Shakespeare absorbeerde en overstijgde hem.
Metamorphoses leverde mythen, transformatiemotieven, erotische vloeibaarheid – doordringend komediën (Midsummer) en romanses (Winter's Tale).
Retorische overdaad, stoïsche fataliteit, grafisch geweld – gebroken in Romeinse stukken (Julius Caesar, Antony and Cleopatra) en donkere tragedies.
Shakespeare imiteerde niet – hij verteerde. Deze stemmen worden zijn vocabulaire.