De relatie tussen Shakespeares werken en het Book of Common Prayer (BCP) van 1559/1662 is een rijk wetenschappelijk onderwerp. Hoewel directe ontlening betwist is, bestaan sterke parallellellen:
Beide gebruiken licht/duisternis, vuur/water, zaad/oogst beelden om spirituele en morele toestanden te vermittelen.
Thema's van sterfelijkheid, goddelijke voorzienigheid, berouw, en gemeenschappelijke aanbidding doordrenken zowel de BCP's collects als Shakespeares stukken.
Zinsdelen als "the Lord's Prayer," "Holy Communion," "the Word of God," en liturgische cadenties klonken in Shakespeares dialogen.
Toneelhuwelijken, begrafenissen, kroningen, en bichtspiegelen BCP-rubrieken (bijv. Richard II, Henry V, Hamlet).
Personages—kardinalen, bisschopen, broeders, predikanten—weerspiegelen de BCP's kerkstructuur.
Meeste wetenschappers zijn het ermee eens dat Shakespeare de BCP intiem kende (verplichte kerkbezoek zorgde voor bekendheid). Of hij bewust ernaar verwees of gewoon een gemeenschappelijke culturele lexicon deelde, blijft een open, productieve vraag.