Ja, Shakespeares Sonnet 116 bevat alliteratie — de herhaling van dezelfde beginletterklank in nauw verbonden woorden.
Een vaak geciteerd voorbeeld is regel 12: "Love's not Time's fool." De "l"-klank in "Love's" en de "t"-klank in "Time's" en "fool" creëren konsonantie. Een duidelijker instantie is "Which alters when it alteration finds" (herhaling van "alter") of "O no! it is an ever-fixed mark" (herhaling van "ever-fixed"). Ongeacht, Sonnet 116 gebruikt alliteratie onder zijn vele klankapparaten.