De Elizabethaanse sonnetrage (jaren 1580–1610) produceerde duizenden gedichten, maar een handvol thema's domineert de traditie, reflecterend de Renaissance-bezorgdheden met tijd, liefde en de kracht van kunst.
De spreker's bewondering voor een schone jonge man of vrouw — geïdealiseerd, soms onbereikbaar — is de motor van de reeks. De 'fair youth' en 'dark lady' van Shakespeare's sonnetten zijn de archetypen.
Lichamelijke schoonheid wordt herhaaldelijk afgebeeld als kwetsbaar: een zomers bloei, een roos die verwelt, een 'pacht' met 'allen te korte datum'. Het sonnet wordt een monument tegen verval.
Tijd ('verterende Tijd', 'Tijds snoei') is de antagonist. Gedichten reflecteren op veroudering, dood, en de onvermijdelijkheid van vergetelheid — voor de geliefde en de dichter.
Het sonnet claimt de macht om tijd te trotseren: 'Zolang mensen kunnen ademen of ogen kunnen zien, / Zolang leeft dit, en dit geeft leven aan jou.' Vers wordt het vaartuig van eeuwigheid.
Vele reeksen verkennen de conflict tussen sociale verplichting (huwelijk, mecenaatschap, religieuze geloften) en erotische of emotionele verlangen — psychologische diepgang toevoegend aan de formele oefening.
Deze thema's, door strenge vorm geweven (14 regels, jambische pentameter, volta), geven Elizabethaanse sonnetten hun duurzaam intellectuele en emotionele resonantie.