Tijdens de regering van Willem de Veroveraar (1066–1087) was Londen al Englands voornaamste stad—een bruisende, groeiende knoop van politiek, handel en cultuur.
Geschatte 20.000–30.000 inwoners—één van Europas grootste steden. Een mengeling van Engelsen, Normanen, Vlamingen, Denen en Joodse gemeenschappen.
Handelsgedreven: woluitvoer naar Vlaanderen was koning. Scheepsbouw, metaalbewerking en import (wijn, specerijen, luxe goederen) bloeiden. Londense kooplieden hadden bereik over heel Europa, de Middellandse Zee en de Baltische Zee.
Centrum van handschriftproductie, scholen (St. Paul's Cathedral school) en godsdienstig leven.geleerden en ambachtslieden vestigden zich nabijhoven en kloosters.
Unieke burgelijke structuur: een gekozen burgemeester (gekozen door vrijlieden) en schepenen (benoemd door de Koning). Deze autonomie maakte Londen een machtig tegengewicht tot de koninklijke autoriteit.
Londens vitaliteit in de Normannentijd legde de basis voor zijn toekomst als wereldhoofdstad.