In Shakespeare's tijd waren puritijnen een hervormingsbeweging binnen de Engels Kerk die eenvoudigere, primitieve religieuze praktijken bevorderden. Ze verwierpen uitgebreide rituelen, benadrukten persoonlijke relatie met God, schriftuurautoriteit, en individuele bijbelse interpretatie.
Vaak gezien als streng en streng, ondergingen ze vervolging maar beïnvloedden ze diepgaans Engelse geschiedenis en latere Amerikaanse ontwikkeling.
Shakespeare satiriseert puritijnse hypocrisie (vooral Malvolio) maar sympathiseert soms met hun kritiek op kerkelijke exces. De spanning reflecteert Elizabethaanse samenlevings eigen godsdienstige conflicten.