De "liefdesdriehoek" is eigenlijk een vierpersoonswirwar (Hermia→Lysander, Helena→Demetrius, Demetrius→Hermia, Hermia←Demetrius) gemanipuleerd door feeënmagie. Shakespeare gebruikt deze chaos om liefde's natuur te dissecteren.
De drank (love-in-idleness) maakt liefde arbitrair en overdraagbaar. Lysander en Demetrius wisselen direct van object. Liefde is niet geworteld in de geliefde's essentie — het wordt van buiten opgelegd. "The course of true love never did run smooth" omdat liefde geen loop is; het is een weersysteem.
Helena's achtervolging van Demetrius ("I am your spaniel") degradeert haar. Haar eigenwaarde krimpt tot zijn aandacht. Het stuk toont onbeantwoorde liefde niet als edel maar als zelfuitwissing — tot magie (niet verdienste) het omkeert.
De liefdes kunnen droom niet van werkelijkheid scheiden, ware genegenheid van betoverde fixatie. "Methinks I see these things with parted eye, / When everything seems double." Liefde is de verwarring — helderheid komt pas na het antidoot.
Demetrius eindigt met Helena niet door keuze maar door permanente betovering. Het stuk weigert "originele" paren te herstellen. Liefde is toevallig, herschrijfbaar, chemisch gemedieerd — een ontzettend modern inzicht.
De groene wereld (bos) stript sociale performance. Liefdes vechten, slapen, wakker worden, verzoenen. De magie onthult wat dagmanieren onderdrukken: Hermia's woede, Helena's wanhoop, Lysander's wankelheid, Demetrius's hollandheid. Ze komen meer zichzelf te voorschijn, niet minder.
De drievoudige bruiloft (Theseus/Hippolyta, Lysander/Hermia, Demetrius/Helena) herstelt burgerlijke orde. Liefde's chaos wordt gedomesticeerd. De feën zegenen de bedden — maar de mechanicals' spel ("Pyramus and Thisbe") herinnert ons: liefdesverhalen eindigen in dood. Komedie pauzeert tragedie; het annuleert het niet.