Talen Gesproken In Engeland Tijdens Shakespeares Tijd: Een Meertalige Samenleving
Vroegmodern Engeland was linguïstisch gelaagd:
- Engels (Vroegmodern): Dominante volksstaal, recht, handel, theater, opkomende drukculteer.
- Latijn: Universiteitsonderwijs, kerkelijke liturgie (pre-1559), juridische geschriften, diplomatieke correspondentie, wetenschappelijke taxonomie.
- Frans: Hofcultuur, aristocratieke mode, juridische terminologie (Law French), internationale diplomatie.
- Welsh: Dagelijkse taal in Wales (toen juridisch deel van Engeland); bijbelvertaling (1588) standaardiseerde literair Welsh.
- Cornish: Gesproken in ver Cornwall; achteruitgaand maar levend (laatste moedertaalspreker ca. 1777).
- Schots: Apart koninkrijk (Jakobus VI), maar wederzijds verstaanbaar dialectcontinuum met Noord-Engels.
- Iers / Gaelic: Ierland (leengoed/koninkrijk); Engelse Pale vs. Gaelic heerlijkheden.
- Spaans, Italiaans, Nederlands, Portugees: Kooplieden, diplomaten, geleerden in Londen.
Londen was zelf een contactzone – schouwburgpubliek hoorde accenten van Kent tot Lancashire, plus buitenlandse kooplieden op de Beurs.