De zevende strofe van Coleridge's "The Rime of the Ancient Mariner" markeert een cruciale tonale verschuiving. De Zeeman dwingt de Bruidsgast te luisteren, transformerend een vrolijke gelegenheid in een moment van vrees.
"Yea, listen, listen, thou Wedding Guest!
Thou'lt hear anon of a Wedding-Feast,
And of the Sad and Solemn Night-
And also thou shalt see and hear
The Spectre-Woman and her Death-mate, Death."
De omineuze sfeer stamt van de gewelddadige juxtapositie: de Bruidsgast, gekleed voor feest, wordt vastgehouden alsof bij een begrafenis. De Zeeman's commando – "listen, listen" – is hypnotisch en onontkoombaar. De belofte van een "Sad and Solemn Night" en de introductie van bovennatuurlijke figuren ("Spectre-Woman," "Death-mate, Death") voorspellen de verrekte lot van de reis. De strofe fungeert als donker overtuur, signalerend dat het te vertellen verhaal een is van straf, het bovennatuurlijke, en de schending van natuurlijke orde.