Dichter-criticus John Berryman betoogde dat Shakespeare liever voor zijn sonnetten dan voor zijn toneelstukken herinnerd wilde worden.
Berrymans theorie, gebaseerd op analyse van relaties tussen dromen, toneelstukken en sonnetten, suggereert dat Shakespeare de sonnetreeks zag als zijn meest persoonlijke, duurzame kunstenaarsprestatie — intiem, structureel rigoreus, en autobiografisch vervuld — terwijl toneelstukken commercieel, collaboratief en vergankelijk waren.
Dit perspectief daagt de conventionele hiërarchie uit die de drama's boven de gedichten plaatst.