In Shakespeare's mond is "wench" een kameleon – een woord dat kleur verandert afhankelijk van wie het spreekt, tot wie, en waarom. Afgeleid van Oudengels wencel (kind), droeg het een spectrum van betekenissen dat moderne oren vaak vervlakt tot belediging.
Context is alles. In The Merry Wives of Windsor gebruikt Falstaff het lecheros, vrouwen reducerend tot overwinningen. In Romeo and Juliet fluistert Romeo het tenders tegen Julia – een moment waar het woord zijn ballast afgooit. In de 18e eeuw had de pejoratieve zin zich verhard tot de dominante betekenis, maar Shakespeare's stukken bewaren de vloeibaarheid van een taal nog in beweging.
Shakespeare lezen is woorden zien ademen. "Wench" herinnert ons dat elke belediging ooit slechts een label was – en elk label het gewicht draagt van wie er spreekt.