Betekenis van "Fie" in Shakespeare: Walging, Minachting en Morele Verwijt
Fie (ook fie!, fy) is een verouderde tussenspeluitdrukking die walging, minachting, ongeduld of morele verwijt uitdrukt. Equivalent aan "Bah!", "Onzin!", "Schande!", of een scherpe "Tfoe!"
Shakespeare-voorbeelden
- Romeo en Julia 3.3.12: Romeo: "Fie, fie! Thou sham'st thy shape, thy love, thy wit." (De pater bekort Romeo's melodramatische wanhoop.)
- Hamlet 1.2.132: Hamlet: "Fie on't! O fie! 'Tis an unweeded garden..." (Walging over de haastige hertuweling van zijn moeder.)
- Othello 4.1.258: Othello: "Fie, fie upon her!" (Woedend over Desdemona's vermeende ontrouw.)
- Koning Lear 1.4.312: Lear: "Fie, fie, fie! Pah, pah!" (Te gêne over Gonerils onbeschoftheid.)
Gebruiksaanwijzingen
- Vaak herhaald voor nadruk (fie, fie!).
- Kan speels/spotend zijn in komediestukken (Veel lawaai om niets 3.1: Beatrice: "Fie, fie!"), maar duidt meestal op echte aanstoot.
- Etymologie: Oud-Frans fi, van Latijn phi (geluid van spugen).
In uitvoering is het een scherpe, explosieve uithaling – fysiek evenals verbaal.