In Sonnet 18 ("Shall I compare thee to a summer's day?"), gebruikt Shakespeare de zomervergelijking om de vergankelijkheid van schoonheid en leven zelf te benadrukken.
Het gedicht argueert dat natuurlijke schoonheid onvermijdelijk vervalt, kunst de tijd overwint. Het sonnet zelf wordt de "ewige zomer" die de geliefde bewaart. De vergelijking dient het grotere argument: poëzie schenkt immortaliteit die natuur ontzegt.
Dus de zomer metafoor is niet alleen decoratief – het is de structurele fundering voor de claim van het gedicht over kunst's macht over sterfelijkheid.