Nissim Ezekiels "Night of the Scorpion" vangt een schorpioenstek bij een moeder op in vrije verzen, levendige beelden en wisselende perspectieven. Het gedicht opent met viscerale pijn — "heet, scherpe naald", gif dat zich uitbreidt — en breidt zich uit tot de rituelen van de dorpelingen (bezweringen, kaarsen) en de rationele scepticisme van de vader. De moeder's uiteindelijke verlichting ("Dankzij God dat de schorpioen mij pakte / En mijn kinderen spaarde") transformeert lijdend in zelfloze liefde. Ezekiel contrasteert bijgeloof en wetenschap, individueel lijden en gemeenschappelijke reactie, en eindigt op een noot van stille veerkracht. De kracht van het gedicht ligt in zijn bezinning: geen melodrama, alleen precieze sensorische details en emotionele waarheid.