Arts >> Kunst en entertainment >  >> Boeken >> Literatuur

"Profaners" In Shakespeare: Sacrilege, Sociale Schending, En Morele Grenzen

In Shakespeare is een profaner degene die het heilige schendt — of het nu religieus, moreel of sociaal is. De term (van Latijn *profanare*: "voor de tempel zetten," d.h. het heilige als gewoon behandelen) draagt gewicht over meerdere stukken.

Belangrijkste Voorbeelden

  1. Romeo en Julia (1.1.82–83): Prins Escalus noemt de ruzievoerende Montagues en Capulets "profaners of this neighbour-stained steel" — hun zwaarden, bedoeld voor burgelijke verdediging, worden geschonden door particuliere wreedheid. Later noemt Romeo de families "profaners" voor het maken van hun liefde sacrileg.
  2. Koning Lear (4.6.130–31): Edgar (verscholen) beschrijft Goneril en Regan als "profaners" voor hun kinderlijke ongodsdienstigheid — onacht voor vader en koning schendt de goddelijke orde.
  3. Heinrich IV, Deel 2 (1.2.108): Falstaff noemt de Lord Chief Justice "a profane fellow" voor het handhaven van wet boven vriendschap — een komische inversie: de wetshandhaver als schender van persoonlijke loyaliteit.
  4. De Storm (1.2.370–71): Caliban noemt de schipbreukelingen "profaners" voor het verstoren van zijn eiland's zuiverheid — koloniale inversie: de indringers als ontheiligers.

Semantisch Bereik

Shakespeare gebruikt "profaner" om het moment te markeren dat het heilige barst — of door geweld, verraad of trots. Het is een diagnose van een samenleving die zijn kompas verliest.

Literatuur

Related Categories