Deze regel komt uit Oscar Wilde's roman The Picture of Dorian Gray. Het wordt gesproken door Lord Henry Wotton, de charismatische, hedonistische aristocraat die Dorian verderft. In context reflecteert Lord Henry over de complexiteit van liefde – hoe het zich ontwijkt aan een eenvoudige definitie, vooral tussen twee mensen. Het citaat vertoont Wilde's scherpte en Lord Henry's cynische filosofie.