In het Oudengelse epos Beowulf is Grendel veel meer dan een monster – hij is een nakomeling van Kajin, verdoemd de moerassen en vennen (een donkere mere/moeras) te spoken als een eeuwige balling van Gods licht en menselijke gemeenschap.
Grendel's terreurregime trekt Beowulf, een Geatse held, naar Denemarken. In een brutale, wapenloze worsteling scheurt Beowulf Grendels arm af. Het monster vlucht om in zijn mere te sterven. Maar de dreiging is niet voorbij – Grendels moeder duikt op voor wraak, leidend tot Beowulfs tweede grote gevecht.
Grendel is niet slechts een schurk. Hij is een tragische figuur: verwant aan Kajin, gedoemd door afstamming, vertegenwoordigend de Anglo-Saxionse vrees voor de wildernis, de goddeloze, en de grens tussen de menselijke samenleving en de duisternis buiten het vuurlicht. Zijn terreur is de schaduw die Heorots licht werpt.