***
> Hoofdstuk één
> Ik heb per ongeluk mijn pre-algebra-leraar verdampt.
> Het is niet iets dat je vergeet, zelfs niet als je een twaalfjarige dyslecticus bent met ADHD, zoals ik. Ik bedoel, de meeste leraren waren toch niet zo spannend, behalve mevrouw Dodds, die een echte buzzkill was. Om te beginnen droeg ze zwarte, puntige schoenen die klikten als ze door de gang liep. Bovendien deden haar ogen me aan een havik denken. Ze had de manier om naar me te kijken alsof ze dwars door mijn schedel heen kon kijken.
> Mevrouw Dodds was ook de enige lerares die mij ooit een slecht gevoel had gegeven over mijn ADHD. 'Percy,' zei ze dan, 'je zou het veel beter doen als je je gewoon probeerde te concentreren.'
> Ik wilde haar altijd vertellen dat ik probeerde me te concentreren, maar dat mijn hersenen gewoon anders in elkaar zaten. Ik bedoel, als je een brein hebt zoals het mijne, is het alsof je duizend verschillende radiostations hebt die allemaal tegelijk uitzenden. Het was niet slechts één station, het waren ze allemaal, elk luider dan het vorige.
> Maar dat heb ik nooit gezegd. Ik zat gewoon achterin haar klas te dagdromen over alle dingen die ik liever zou doen dan leren over de kwadratische formule.
***
Laat het me weten als je meer wilt lezen!