Opening van Percy Jackson & the Olympians: The Lightning Thief:
Hoofdstuk Eén
IK VERDAMPTE PER ONGELUK MIJN PRE-ALGEBRA LERAAR.
Dat is iets wat je niet vergeet, zelfs als je een twaalfjarige dyslectische met ADHD bent, zoals ik. Ik bedoel, de meeste leraren waren niet zo spannend, behalve mevrouw Dodds, die een echte killjoy was. Voor één ding, droeg ze deze zwarte, puntige schoenen die klikten wanneer ze de gang af liep. Voor een ander, herinnerden haar ogen me aan een havik. Ze had een manier om naar me te kijken alsof ze door mijn schedel heen kon kijken.
Mevrouw Dodds was ook de enige leraar die me ooit slecht liet voelen over mijn ADHD. "Percy," zei ze, "je zou veel beter presteren als je probeerde je te concentreren."
Ik wilde altijd zeggen dat ik probeerde me te concentreren, maar mijn hersenen waren gewoon anders bedraad. Ik bedoel, als je een hersenen hebt als die van mij, is het alsof duizend verschillende radiostations allemaal tegelijk uitzenden. Het was niet één station, het was allemaal, elk luidruchter dan de vorige.
Maar ik zei nooit iets daarvan. Ik zat gewoon achterin haar klas, dromerig over alle dingen die ik liever deed dan leren over de kwadratische formule.