Mary Shelley's 1831-inleiding tot Frankenstein frameert de roman als een kweintessentiële Gothische werk door diverse conventies:
De "somber Novembernacht" en "regen die kluchterig patterde" vestigen de donkere, stormachtige, onderdrukkende stemming centraal in Gothische fictie.
De kernpremis – dood weefsel tot leven wekken – belichaamt de Gothische fascinatie met het overschrijden van leven/dood-grenzen en het gruwelijke.
Zowel Victor als het Wezen zijn diep geïsoleerd, door de samenleving verstoten, wat de Gothische protagonist's existentiële ballingschap weerspiegelt.
Shelley benadrukt Victor's inwendige marteling – een verschuiving van externe spoken naar interne psychologische spookverschijnselen, een kenmerk van volwassen Gothische literatuur.
De roman's oorsprong in een wakende nachtmerrie benadrukt de Gothische voorrechten van het onderbewuste, het irrationele, en de sublieme verbeelding.
Beschrijvingen van Alpijnse stormen en het Wezen's animatie roepen ontzag gemengd met vrees op – het Burkeaanse sublieme dat Gothische esthetiek definieert.
Dus de inleiding vertelt niet alleen de oorsprong van de roman, maar signaleert ook haar diepe afstemming op Gothische tropen: duisternis, overtreding, isolatie, psychische diepgang, en het sublieme.