Het is onmogelijk te weten wat iemand precies overtuigt. Iedereen reageert anders. Maar er zijn categorieën van overtuiging die onze kansen vergroten. Aristoteles gaf drie klassieke benaderingen: ethos, pathos en logos. Eraan toevoegden moderne benaderingen zoals statistieken, beroemd gebruikt in Ross Perots campagne 1992: grafische statistieken als primair argument, uitleg als secundair.
Het Griekse 'ethos' verwijst naar de definerende karakter van een persoon. In retorica: overtuiging door geloofwaardigheid (Andrew Dlugan). Ethos gebruiken betekent een stelling kwalificeren met referenties (diploma's, prestaties). Ook de manier van communiceren telt: een autoritaire stem klinkt als een expert.
Pathos is het gebruik van emotie. Auteurs gebruiken anekdotes om empathie te wekken. Veel literatuur is eigenlijk een essay dat pathos gebruikt. We empathiseren met personages en zien dingen vanuit hun perspectief. In essays dwingen we de lezer 'in de schoenen van een ander te stappen'.
'Logos' betekent 'woord' of 'logica'. Het fundament van essay schrijven: een stelling doen, ondersteunen met bewijs. De ondersteunende redenering is de logos. De auteur leidt het publiek door de logica. Als de logica ontegenzeggelijk is, wordt de conclusie geaccepteerd.
Statistieken liggen dicht bij logos. Zonder context van een logisch argument zijn ze slechts georganiseerde data. Binnen een argument kunnen ze het logos versterken. De bron van de statistieken roept ethos op. Het verhaal roept pathos op. In hun kern appelleren ze aan onze logica.