Arts >> Kunst en entertainment >  >> Boeken >> Non-fictie

Tips voor het schrijven van een levensverhaal

Of je nu van plan bent je herinneringen te schrijven als nalatenschap voor je familie of publicatie zoekt, een autobiografie volgt min of meer dezelfde regels als fictieschrijven; specifiek, het volgen van een vertelstructuur die soepel loopt van begin tot eind en de aandacht van de lezer vasthoudt. Als je in je jeugd een dagboek bijhield of dagelijks reflecties en gebeurtenissen in een dagboek noteerde, heb je al goede oefening. Zo niet, er is geen betere tijd dan het heden om te beginnen.

Doelgroep

De regels voor het schrijven van een memoir zijn veel minder streng als de enigen die het gaan zien je directe familie of een paar goede vrienden zijn. Het kan zo informel zijn als een handgeschreven notitieboek of een verzameling audiolintjes die je vult met anekdotes wanneer de inspiratie slaat. Er zijn geen goede of foute antwoorden in deze benadering omdat de lezers al fans zijn en nieuwsgierig om meer te weten.

Als je je levensverhaal naar een breder podium wilt brengen, is het eerste wat een uitgever wil weten hoe het materiaal resoneren zal met potentiële kopers. Terwijl beroemdheden of individuen die außergewone omstandigheden hebben overwonnen, meestal een markt vinden, hebben gewone mensen er moeilijker mee omdat niemand ze ooit heeft gehoord. Voor een editor om je memoires te willen publiceren, moet het materiaal of een kenmerkende stijl hebben (bijv. humor), een unieke tijd vangen (bijv. Tiananmenplein 1989), of spreken tot een specifieke groep (bijv. tienermoeders).

Wat je doel ook is voor het eindproduct, het punt is om plezier te hebben en je mentale grenzen te verleggen bij het herinneren van al die dingen die je gemaakt hebben tot wie je bent.

Chronologisch vs. Themattisch

Een autobiografie begint met een outline. Als je een chronologische stijl omarmt, is de makkelijkste manier om een drie-actstructuur op te zetten waarin je je leven in derden deelt; bijv. van geboorte tot je 20ste, je 30ste tot 50ste, en afrondend met waar je nu bent.

Een andere benadering kan zijn om het eerste derde van het boek te besteden aan je voorouders en dan over te gaan naar hoe hun ervaringen je eigen keuzes over werk, familie, politiek en levensstijl vormden.

Als je een thematische benadering neemt, zal de structuur of focus liggen op het begin/midden/einde van één specifieke incident (bijv. een levensbedreigende ziekte) of de kenmerken aannemen van een anekdotische anthologie waarin gerelateerde verhalen gegroepeerd worden in hun eigen hoofdstukken (bijv. "Vroege banen", "Romance", "Road Trips").

Eenmaal begonnen met schrijven, kun je hoofdstukken in elke gewenste volgorde bearbeiten en zul je vaak ontdekken dat één herinnering een vloedgolf van andere triggert die je eerder vergeten was.

Jezelf interviewen

Om je te helpen beginnen met je boek van zelfontdekking, zijn er een aantal uitstekende bronnen. Boeken zoals Barbara Ann Kipfers "4.000 vragen om iedereen te leren kennen" stellen vragen over familie en vrienden, spiritualiteit, levensfilosofieën, de werkplek en jeugd. Margaret Tiberios "The Book of Self Acquaintance" is een eigen werkboek voor je om te reageren op vragen over volwassen worden, relaties met gezinsleden, dromen, carrièrekeuzes en vreezen.

Er zijn ook genealogische softwareprogramma's zoals "Personal Historian" die creatieve schrijfprompts bieden en helpen je leervaringen in een culturele en historische context te plaatsen.

Betrek familieleden en vrienden die je al lang kennen om de leegtes in te vullen en je geheugen te prikkelen over gedeelde avonturen. Blader door familiealbums; dit roept niet alleen meer reflecties op, maar je wilt misschien ook enkele van de beelden gebruiken om je verhalen te verrijken.

Laatst maar niet minst, omarm een lichte, conversationele toon in je memoir-schrijven. Dit maakt het leuk en benaderbaar voor je lezers en laat ze alsof je koffiedrinkend over het verleden praat.

Non-fictie

Related Categories