In de 2008-film Hancock haat Will Smith's superheldenpersonage de bijnaam "de Witte Ridder." Waarom? Omdat het alles vertegenwoordigt wat hij niet is. Het label impliceert een zuivere, moreel perfecte redder – maar Hancock ziet zichzelf als een geflaagde, alcoholische "zwarte ridder" met een destructief verleden en een afstotende persoonlijkheid.
De bijnaam benadrukt de pijnlijke kloof tussen de publieke perceptie en zijn eigenbeeld. Het is een slimme subversie van superheldentroepen: de wil een stralende held, maar ze krijgen een verkaterde anti-held die gebouwen in puin slaat terwijl hij mensen redt. Die spanning drijft de emotionele kern van de film.