Dans op het Broadway-toneel dateert terug tot de invloeden van reizende showmannen in de jaren 1840 en ontwikkelt zich vandaag de dag nog steeds met een brede reeks stijlen waaronder hip-hop, ballet, jazz, step en punk. Dans heeft zich ontwikkeld van bijna naakte, ongetrainde vrouwen die op het podium frolickten tot gechoreografeerde extravaganza's die moderne publiek betoveren.
Vanaf 1843 in New York, droegen witte artiesten kurkgezwarte gezichten en voerden liedjes en sketches op. Ze appropriëerden dansen van Afro-Amerikanen en populariseerden de hardschoen- en shuffle-danstappen die uitgroeiden tot step en andere toneeldansteknikken waaronder de soft shoe, cakewalk en de buck and wing.
Het melodrama 'The Black Crook' gebruikte een lichtbeklede Parijsiaanse ballettrup om grote publiek te trekken naar Broadway in 1866. Met extravagante decors, leden van de troep gekleed als feeën die provocatief dansten in een maanlichtgrot. Ondernemende regisseurs gebruikten minimaal kostuum om publiek te trekken tot producties van Gilbert en Sullivan's komische opera's in de late 1800s debuteerden. Shows als 'The Mikado' weefden dans door de plot.
VS dansopleidingsprogramma's volgden toen een Brits zakenman, John Tiller, investeerde in scholen in Londen en zijn danstruppen in vaudeville en op Broadway liet optreden. De vaudeville-revues van 1910 vormden dans- en modetrends, beïnvloedend het publieksbelang in dansen. Step, de foxtrot en de tango werden de rage.
George M. Cohan groeide op in vaudeville. Toen hij in 1904 zijn grote lied- en dansshows presenteerde met de memorabele hits 'Give My Regards to Broadway' en 'I'm a Yankee Doodle Dandy', introduceerde hij het concept dat mannen ook op het Broadway-podium konden dansen.
De Ziegfeld Follies, van 1907 tot 1931, herdefinieerden dans met novelty kicklines en formaties. George Balanchine verhogde het niveau met gechoreografeerde balletnummers door de plotlijn geweven. Rogers en Hammerstein brachten 'Oklahoma' in 1943. De choreografe Agnes DeMille bedacht een 'dream ballet' stijl die de rol van de choreograaf in danstheater verhoogde.
'Company', 'Follies' en 'A Chorus Line' uit de jaren 70 introduceerden de conceptmusical die meer personages in de plot meenam en dans als vertelapparaat in elke scène gebruikte. 'Chicago' en 'Cats' volgden in de mid-80s. Hergebruik van show- en popnummers, dansmusicals waren populair op Broadway in de late 80s en 90s. 'Jerome Robbin's Broadway', 'Fosse' en 'Contact' zijn bekendst, elk winnend een Tony Award voor Beste Musical. In deze shows was moderne dans het centrale thema, de plot overschaduwend. In 2002 bracht choreografe Twyla Tharpe Billy Joel's nummers op de planken met 'Movin' Out'. Ze gebruikte dans als universele medium, taal overstijgend.
Dans blijft veel van Broadway's shows drijven. De Tony Award nominaties van 2010 omvatten vier musicals met lied en dans van Green Day's punk tot 1950s rock 'n' roll: 'American Idiot', 'Fela', 'Memphis' en 'Million Dollar Quartet'. Musical heropvoeringen zoals de jazzdanshit 'Ragtime' stonden ook op de lijst voor Tony nominaties.