Dans is een vitale verhalende tool in zowel recht drama als musical theater, hoewel de functie verschuift tussen de vormen.
Dans uitdrukt interne toestanden die woorden niet vangen. Het brengt emotie over, vordert narratief, en creëert sfeer door zuivere beweging. In Lin-Manuel Miranda's Hamilton (een hybride), vertaalt choreografie door Andy Blankenbuehler politieke rivaliteit, romantiek verlangen, en oorlogschaos in kinetische vocabulaire – het interne externaliserend.
Dans is vaak structureel: het is het vertellen. Het vestigt tijd/plaats (Fiddler on the Roof's flesdans), onthult personage (West Side Story's "Cool"), en biedt spectacle (The Lion King's animalistische ensemble). Het integreert met muziek om lied te verheffen tot theatergebeurtenis.
Terwijl musicals dans' meest voor de hand liggende thuis zijn, omarmt hedendaags drama steeds meer beweging als primaire taal. De grens is doordringbaar; het beste theater gebruikt elk instrument – spraak, lied, stilte, en dans – om het verhaal te vertellen.